‘Een bijzondere paastijd’

Geschreven door Marion Maswinkel, Vrijwilliger Avedan, Wijkkamer de Schelfhorst

Zo ongeveer half januari kwam ik voor het eerst in de Wijkkamer van de Schelfhorst.
De ongedwongen en gezellige sfeer, de open vriendelijkheid en de vanzelfsprekende gastvrijheid zorgden ervoor dat ik er me meteen op mijn gemak voelde. Ik had een gesprek met Hicran en zo werd ik vrijwilliger in de woensdagochtendgroep.

Vanaf die dag ging ik iedere woensdagmorgen met veel plezier naar de Wijkkamer in de Schelf. Ik leerde de deelnemers kennen, we dronken samen koffie, maakten een praatje, deden spelletjes en oefenden met Nederlands, iets waarvoor veel animo bleek te zijn.

En toen ineens, vanaf half maart, lag alles stil. Het advies was thuisblijven. Geen gezellige woensdagochtenden meer. Voor veel deelnemers en ook voor ons als vrijwilligers, een gemis.
In overleg met Hicran, ging ik af en toe bij deelnemers in de wijk vragen of alles goed was. Of er iemand boodschappen voor hen deed, of het goed ging met de familie in Nederland en in het buitenland, of ze wat om handen hadden. En gelukkig bleek steeds alles goed te gaan, zo werd mij glimlachend verzekerd. Maar het korte bezoekje, keurig op een afstand van tuinpoortje tot keukenraam, werd toch gewaardeerd.

Het Paasfeest, voor veel van onze deelnemers het belangrijkste feest van het jaar, zou heel anders gaan verlopen voor iedereen. En daar had men moeite mee, dat had ik wel begrepen tijdens de gesprekjes. En ineens kreeg ik de gelegenheid om bij álle deelnemers even langs te gaan om namens de Wijkcommissie en de Zonnebloem, een zakje paaseitjes en een kaartje met een mooie lentegroet af te geven. Het was even een klusje, maar ik heb ervan genoten.

‘Iedereen was blij verrast en de verhalen kwamen los’

Gelukkig was iedereen gezond en bleef, hoewel dat niet altijd meeviel, zoveel mogelijk thuis. Ik hoorde, tussen de regels door, toch ook wel een beetje angst voor wat er allemaal gaande was. Maar iedereen hield dapper vol. Men breide, deed klusjes, zat lekker buiten, verzorgde de planten extra goed, liep rondjes in de tuin om fit te blijven, belde veel met familie en… was druk aan het bakken voor Pasen.

Verschillende dames deden de deur open met plastic handschoenen aan. Niet om besmetting met het coronavirus te voorkomen, maar omdat ze druk bezig waren in de keuken met het bakken van “kleecha”. Dat zijn traditionele, Irakese koekjes met walnoot- en dadelvulling, die speciaal voor Kerst en Pasen worden gemaakt. Ik kreeg er alles over uitgelegd en natuurlijk moest ik ze ook proeven. Ik kreeg ze zelfs in zakjes mee naar huis, want mijn hele gezin moest er ook van kunnen genieten met Pasen. De Hollandse paaseitjes werden zo dus omgeruild voor Irakese koekjes. Een mooie deal!

Ik vond het geweldig alle mensen weer eens te spreken en aan Hicran door te kunnen geven hoe dankbaar iedereen was voor dit mooie gebaar van de Wijkcommissie en de Zonnebloem. Zo hebben we toch een beetje samen het paasfeest kunnen vieren.
Hopelijk zien we elkaar over een aantal weken weer gezond en wel terug bij een lekker kopje koffie op de woensdagmorgen.

Marion Maswinkel